Bir komuşumuzun düşünceleri
Kapı önündeki ayakkabıları kınamak, eve ayakkabı ile girilsin, evde ayakkabı ile dolaşılsın demek değildir!
*
Kapı önündeki ayakkabılar, hırsızlığa karşı bir önlem gibi düşünülse de, aslında hırsızlığa davetiye çıkarmaktır!
Kapı önündeki ayakkabılar, sanki; “…İçeride birileri var” mesajıdır hırsızlara…
Oysa, bunu zaten bilen hırsızların, ev boş mu değil mi diye öğrenmeleri zaten çok kolaydır!
*
Kapı önündeki ayakkabılar, kendine ve komşuna bilmeden kurduğun tuzak gibidir.
İş Güvenliği Uzmanı arkadaşımın dediğine göre; “…Bir tehlike anında kaçarken, takılıp düşme, zaman kaybetme, mağdur olma” sebebidir.
*
Kapı önündeki ayakkabılar, o evin hanımının tembel ve pasaklının biri olduğunu gösterir…
Ev hanımı tembel ise, yani dairesinin o bir metrekarelik kapı içini, yani antresini temiz tutmaya üşenir…
Ya da, eve geldiğinde, ya da biri geldiğinde; dışarıda çıkarılan ayakkabıyı içerideki ilgili yerine ve dolaba koymak zor gelir!
*
Kapı önündeki ayakkabılar, o evde yaşayanların hijyen kavramından uzak olduklarının ifadesidir.
Ayakkabıları dışarıda bırakmak, evde hijyen sağlamaz.
Kokan çorap yine kokar. Ayaktaki mantar yine içeriye taşınır vs.
Hijyen; gerekli doğru malzemeleri öğrenip kullanarak, gerekirse her gün duş yaparak, gerekirse her gün çorap değiştirerek sağlanır.
İki üç günde bir kapının önündeki paspasta, mesela bir fincan çamaşır suyunu gezdirmek, ayakkabıların altı için gerekli hijyeni zaten sağlar.
*
Kapı önündeki ayakkabılar, apartmanın pis kokması, görüntü kirliliği, bir başka değişle komşuya saygısızlık demektir!
Evinde hijyen sağlayamayan, pasaklı ve üşengeç ev hanımı; evinde istemediklerini, kapısının önünde yani apartman müşterek alanında bırakmakla; komşuya saygısızlığını ve bencilliğini göstermiş olur!
*
Kapı önündeki ayakkabıların evde kapladığı alan, dışarıda kapladığı alandan fazla değildir.
Ama birisi kendi evidir, diğeri, adı üstünde; “Apartman Müşterek Alanı”dır. Yasa gereği “Apartman Müşterek Alanları”nda paspaslardan başkaca bir şey olamaz.
*
Kapı önündeki ayakkabılar, uygar yaşama alışılmadığının ifadesidir.
Komşuya saygı, kendi ailesine saygıdan başlar…
Baktım, sordum; “Kitaplar”da bu konuda bir şey yok.
Sordum, soruşturdum Osmanlı’da da böyle bir şey yokmuş.
Batıda da yok.
Moskova’da yasak.
Bizim sarayda, köşkte, lojmanda bu işler nasıl acaba?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder